0

DRUPPELS OP EEN BLAD

Posted by Helmer Zandbergen on 25 februari 2015 in Ernstig |

Druppels op een blad… en contextuele krabbels…

Je ziet door de druppels, de nerven van het blad. Nerven, als aders, waardoor voedingsstoffen naar het blad komen. Vanuit de stam omhoog. Elk blad heeft zijn eigen kleur. Er is een “losbladig” verband. Doordat er nauwelijks nog voedingsstoffen naar het blad gaan, verkleurt het blad en sterft het langzaam af. De a0d85897d7308577baede44b11ed223412-300x225kleur van dit blad geeft aan dat het herfst is. De voedingsstoffen bereiken het blad nauwelijks meer. Zo zal het blad uiteindelijk afvallen. Op die manier gaat dat in de natuur bij bomen. Een druppel water werkt als een lens op het blad. De nerf wordt duidelijk zichtbaar. Na de herfst volgen winter, voorjaar en zomer, elk met zijn eigen kleur, zo wisselen de seizoenen zich af. Een boom is een dynamisch geheel.. Het blad vind zijn oorsprong vanuit een tak die verbonden is met een boom. Zonder de (stam)boom is er geen tak en geen blad.

Een familie heeft een stamboom. Niemand komt uit het niets te voorschijn. Door de aderen van ieder mens loopt het bloed van zijn of haar familie.

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan”. Deze uitdrukking heeft twee betekenissen:

  1. Wat iemand graag wil of wat goed bij iemand past, zal die persoon inderdaad ooit gaan doen. of
  2. 2. Familie krijgt meer aandacht of hulp.

of ?

1.Net als de zaden en het blad van een boom kan een mens ver van zijn oorsprong en bron met de wind meegevoerd worden. Je bestemming zoeken, je in vrijheid ontwikkelen is een levensopdracht.

En/ En 2. Nieuwe relaties hoeven geen belemmeringen voor de oude te zijn. Een mens kan zelf meerdere betekenissen aan zijn leven geven. En de bron waaruit hij/zij voorkomt niet vergeten. Zo komt een mens tot zijn recht.

“Druppels op een blad” is ook: In onze maatschappij van overdaad, kunnen genieten van iets moois en eenvoudigs als een druppel op een blad, een zonsondergang, het licht dat door het raam schijnt, een korte echte ont-moeting met zomaar iemand enz. Gewoon genieten van momenten in het hier-en- nu.

0

Vertrouwen !!!!

Posted by Helmer Zandbergen on 30 september 2014 in Ernstig |

10676387_560053834096595_476273947723216663_n

0

Dag :-(

Posted by Helmer Zandbergen on 22 september 2014 in Ernstig |

 

hsfile_269897

DAG 🙁

0

‘Life is a story, in search of a narraror,’

Posted by Helmer Zandbergen on 15 september 2014 in Humor |

(Leven is een verhaal op zoek naar een verteller)

Het is een half tot zwaar bewolkte dag en een temperatuur van een kleine zestien graden als er in een woning in de Klaas Katerstraat in de wijk Nieuwland te Schiedam wederom een zoon wordt geboren die van vader Paul en moeder Rina de naam mee krijgt van Helmer John en deze zoon was de nummer 4 in het rijtje, en net als zijn 3 oudere broers de achternaam Zandbergen zal gaan dragen, we schrijven 21 september 1961 waar een maand eerder Feyenoord zijn laatste wedstrijd van het seizoen speelt in de Kuip tegen Rapid J.C. en met de uitslag van 2 -1 als Nederlands kampioen werd gehuldigd.

Oude buurt

Er werd nog volop gebouwd in de wijk Nieuwland en wat er gebouwd werd was voornamelijk één type woning, flats van vier verdiepingen zonder liften maar wel met stromend water, kolenkachel en een lavet in de badkamer (het nieuwste op gebied van hygiëne). En dit lavet moest de zinken teil doen vergeten, jaren was de zinken teil in elk gezin een instrument dat vaak op zaterdag te voorschijn werd gehaald en waar ieder op zijn beurt in werd gewassen, de oudste als eerste en daarna aflopend in leeftijd de rest van het gezin en de kleinste van het stel mocht als laatste plaats nemen in het koude ranzige zeepwater wat was achter gelaten door de eerder “schoon” gewassen oudere familieleden. overigens komt hier de uitdrukking “De baby niet met het badwater weggooien” vandaan, maar dit ter zijde. Trouwens was de wekelijkse familie badderpartij en ritueel waar vaak het gehele gezin in werd betroken en waar de haren en nagels niet werden overgeslagen.  De haren werden gekamd met een luizenkam en in mijn beleving stonden de tanden van deze kam net iets te dicht op elkaar of je haren waren te dik maar het was een van deze twee opties wat ik mij nog herinner, en was het vaak de moeder die deze taak op zich had genomen en niet de haren “voorzichtig” kamde maar na een aantal hoofdjes het geduld al lang had verloren en het gejammer niet meer kon aanhoren dat ze de haren er met een korte maar subtiele “ruk” uittrok, en dan liefdevol je tranen weg veegde aan haar schort en je dan vertelde dat je wel erg veel klitten op je hoofd had. Dan de nagels die moesten eerst met een nagelborsteltje worden gereinigd, en het waren deze borstels waar ze in mijn beleving een soort van staaldraadjes in waren verwerkt, na één behandeling stond het bloed letterlijk onder je nagels en je handen die gelijk werden mee “gesopt” waren voor het gevoel ontvelt en gevoelloos en daarbij ook nog zo de eerste dagen zo rood als een kreeft, Ja schoon waren ze dan wel. Dan volgde het knippen van de nagels, om maar weer een tijdje niet te hoeven knippen werden de nagels zo kort mogelijk geknipt, zo kort dat je de eerste week met heel gevoelige vingertoppen rondliep, waar nagenoeg geen nagel op was te bekennen. Ja, en nu was het de beurt aan de vaders des huize, die op de wekelijkse rommelmarkt van Rotterdam in een vlaag van enthousiasme een handtondeuse had weten te bemachtigen voor wel geteld voor  twee hele guldens en vijftig centen en waarmee hij mijn moeder wijs maakte dat dit vernuftige apparaatjes veel geld zou besparen op de 6 wekelijkse kappers bezoeken van de kinderen, mijn moeder vroeg nog wel of het voor kapper spelen geen cursus of iets nodig was, wederom wist mijn vader mijn moeder te overtuigen dat “hij het kappersvak in de vingers had” tenslotte was er een oudoom ver in de familie ook kapper geweest dus het kappersvak zat al in onze familie”  Hij vertelde hier wijselijk niet bij dat dat deze oudoom slechts één model knipte en zijn clientèle alleen maar bestond uit oude van dagen die  uitsluitend de haren kort wilde,  Nee,  dus zat dat wel goed”. Na eerst een aantal uren bezig geweest te zijn om het apparaat roestvrij en wekend te krijgen met behulp van de altijd parate naaimachineolie begon mij vader aan deze “kappersklus”  mijn vader begon als een “volleerd ”kapper de haren in te korten gebruikmakend van “het” apparaat en een kam (dit had hij zijn eigen kapper ook zien doen dus dat zat wel goed) maar er werd meer in de kam geknipt als de haren, maar dit ter zijde, de slag had hij nu te pakken, en ja hoor de haren vlogen in het rond, en hij werd steeds enthousiaster, na een goed half uur begon hij toch wel wat kramp in de hand te krijgen en begonnen de blaren al vol te stomen met vocht, maar hij gaf de strijd niet op, dit was een wonderbaarlijk  apparaat en het zou geld opleveren, Nee de kapper zou geen gulden meer verdienen, mijn vader had het zelf over de kapper brodeloos te zullen gaan maken, en dat allemaal met een uitgave van fl. 2,50   Inmiddels was het vernuftige apparaat  glad geworden door de rijkelijk gebruikte  naaimachine olie en was het apparaat al diverse malen op het jabotapijt beland,  na een goed drie kwartieren knippen bleek het knippen niet zo eenvoudig als dat hij wel dacht en vroeg hij mijn moeder mee te kijken wat hij niet goed deed, knipte hij aan de linkerkant van het hoofd dan was het haar hier korter dan aan de andere kant, en visa versa, maar het was niet op een zelfde lengte te krijgen. Ook de pony werd steeds korter maar niet gelijker, Dit kon nooit aan de gave van onze kapper liggen, tenslotte  zat het “vak” in de familie  “Het zal de lichtinval zijn, Nee er werd niet stil gezeten, nou ik kan je verzekeren dat er wel stil gezeten werd . We waren veel te bang dat mijn vader in zijn enthousiasme een stukje oor mee zou knippen, door het steeds gladder wordende geoliede apparaat.  Dus stil zitten deden we zeker,  Nadat mijn vader stug door was blijven knippen en het bloed inmiddels in de blaren stond kwam zijn kapperswerk niet in aanmerking voor een eervolle vermelding  het resultaat was bedroevend,  en moesten mijn broers en ik  de een het hoofd links schuin houden en mijn andere broer moest meer rechts naar beneden kijken en de broer met pony moest maar vooral niet naar beneden kijken om dat de pony inmiddels weg was geknipt tot de bovenzijde van de schedel. Inmiddels hadden we het kapperswerk in de spiegel kunnen aanschouwen en ik mag wel zeggen dat we sprakeloos waren en het huilen ons nader stond dan het lachen en wij zeker de eerste zes weken niet naar buiten zouden gaan, want zo konden we niet over straat, het kapsel zag eruit of de ratten er aan geknaagd hadden, en dit was nog zacht uitgedrukt. Na twee dagen “ons” collectief ziek gemeld te hebben en vrij gesteld waren van school, nam mijn vader ons bij de hand en bracht ons bij de bijna brodeloos geworden kapper en het was deze kapper die vroeg wat in godsnaam de oorzaak van deze kapsels was geweest. Mijn vader vertelde de kapper dat we onverwacht visite hadden gehad van een oud oom die toevallig kapper was en wel even de kerels van een nieuwe coupe zou voorzien, Ja zei mijn vader nog als ik geweten had dat deze oudoom zijn vak niet verstond had ik dit nooit laten doen. Na de ongeplande haarrenovatie moest mijn vader een flink bedrag betalen om onze koppies nog een klein beetje aanzien te geven. Dus bezuinigen op kapperskosten is nooit meer aan de orde geweest, en daar waren mijn broer en ik erg blij mee J  Maar dit zou dus allemaal veranderen denk je dan heel naïef, We woonden sinds kort op “stand” zoals de misschien wel jaloers achter gebleven buren uit de Gorzen- Nieuwland noemde, het was de naam van “Hongerput” zoals Nieuwland door de nieuwe bewoners al snel werd in om gedoopt, deze naam was zo gekozen omdat de meeste bewoners van een vaak lage huurtjes in de Gorzen van vaak een paar tientjes nu al snel het dubbele of zelf drie dubbele  moesten gaan betalen voor hun nieuwe flat met lavet en zich er hier dus vaak op verkeken en huursubsidie of huuraanpassing bestond toen nog niet, dus minder bestedingsruimte zoals armoede tegenwoordig heet was hun deel.

De nieuwe bewoners kwamen dus voornamelijk uit de voormalige arbeiderswijk “De  Gorzen” gelegen aan de Maas maar ook in Schiedam en het waren deze arbeiders die voornamelijk werkzaam waren bij de twee grote scheepsreparatie en nieuwbouw werven die Schiedam rijk was nl. de Gusto en Wilton-Feyenoord samen goed voor ca. 10.000 werknemers in hun beste jaren. Helaas is er van deze werven ook niets meer over. Totaal opgekocht- opgedoekt- bewust naar de knopen laten gaan in het belang van de economie, en weet ik al niet meer, alleen de harmonieorkesten bestaan nog,maar spelen tegenwoordig ook een toontje lager,  maar hier over later meer.


Even terug en stil staan bij mijn geboorte, zoals ik al eerder schreef ben ik geboren in de Klaas Katerstraat, en van mijn oudste broer Rob hoorde ik dat toen mijn moeder aan het bevallen was van mij, hij werd weg gestuurd en werd opgevangen door de buren, de familie Van Gelderen en deze woonde 2 huizen terug op de galerij van de derde verdieping, hij mocht dus niet bij de bevalling aanwezig zijn. Zoals er nu tegenwoordig complete filmploegen, videofilms of foto- geheugenkaartjes worden volgeschoten om van zo’n “blijde”gebeurtenis maar niets te hoeven missen en dan het liefst met digitale  opnames die tot in de bloedigste details zijn uitvergroot  om op verjaardagen je vrienden of familie mee lastig te vallen die ze dan ook nog moeten laten zien op een zo breed mogelijke plasma tv’s, met uiteraard een surroundsysteem voor een dolby geluideffect om het geluid van het inscheuren of in knippen maar niet te hoeven missen, maar daar was dus in de jaren zestig geen sprake van, kinderen geloofde nog in de ooievaar of op zijn minst in de krootjes waar dan spontaan een kindje uit kwam springen, De buurvrouw ging dus met mijn broer voor het raam zitten kijken of er al een ooievaar in aantocht was die met een baby in zijn snavel op weg was naar nr: 168. “Dit was nu al weer de derde keer dat mijn broer moest uitkijken naar die ooievaar en elke keer was het de ooievaar gelukt om ongezien weer zo’n schreeuwend broertje in het wiegje te dropen, en die broertjes waren altijd zo luidruchtig, vooral in de nacht, hij snapte  niets van dit ooievaarverhaal maar besloot wel om de volgende keer een katapult op zak te hebben om een nieuwe ooievaar voordat deze bij nr: 168 zou zijn gearriveerd  deze dan vakkundig uit de lucht te doen schieten”het  moet wel leuk blijven hé zoveel slapeloze nachten vol gejank van dat kleine grut.

De voornamen: Helmer John Geen idee, gegoogled onder wereld leiders- niets, vrede stichters- niets, ridders- niets, kruisvaarders- interlectuele ook niets.

Oud verroest Noors schip aangemeerd in de haven van Rotterdam in 1961met de naam: Helmer, Ja dit zal de ingeving van mijn vader geweest zijn om mij met deze voornaam voor de rest van mijn leven te laten door gaan.

 

 

 

Copyright © 2014-2018 Helmer Zandbergen All rights reserved.
This site is using the Desk Mess Mirrored theme, v2.5, from BuyNowShop.com.